bugünlerde çok zor zamanlar geçiriyorum.
sürekli üzücü haberler alıyorum.
beni yakından ilgilendirmeyen kötü olaylara bile üzülür oldum.
sürekli gözlerim doluyor ama her seferin hayır diyorum.
akıtmıyorum.
akmıyorlar.
sanırım daha fazla tutamıcam.
bi yerde bırakıvericem.
rahatlamam için bunu yapmam gerekiyor sanırım.
nerde ve nasıl olacak bilmiyorum.
daha fazla kötü haber istemiyorum.
iyi haberlerle gelin lütfen.


apocalyptica-----

hırs mı, irade mi, ego mu?nedir beni bu kadar acıya sürükleyen?reddedilecek bir durum yokken kendi çapımda -sözüm ona- reddedilmenin yenilgisini yaşıyorum.dün aynı yenilgiyi ben ona yaşatırken ve o çektiği acıyı bana anlatırken ben hiç bir şey hissetmiyordum.ne utanıyordum ne de vicdanım sızlıyordu.hissedemiyordumki.hatta gururum okşanıyordu.mutlu oluyordum.malesef egolarım tatmin oluyordu.geleceğin tatmininden çalıyordum.üstelik o bana acısını anlattıkça ben daha da uçuyordum.ama yine de onu özlüyordum.onun bana sevgisini anlatması, beni kıskanması beni ona daha da çok bağlıyordu.bağlanıyordum farkında olmadan;belki de bu yüzden mutluydum.
zaman geçtikçe,araya mesafe girdikçe ve görüşme sıklığı azaldıkça aradaki bağ daha da geriliyordu.benim tarafım sağlamdı; ama diğer tarafta çürümeler baş gösteriyordu.arıyordum onu çürükler azalıyordu.bendeki bağ sağlamken onu bağlayan iplerin erimesi beni acıtıyordu bu kez.

zaman... "zaman her şeyin ilacıdır!" derler.o zaman bizim ilişkimize yanlış teşhis koyulmuş.zaman şu ana kadar hiç bir işe yaramadı.hatta kansere döndü bende.çünkü zaman geçtikçe o beni unutuyor ve farklı kucaklara yollanıyordu. bedenindeki eksikliği-isterdimki benim eksikliğim olsun hissettiği-başkalarında tamamlamaya çalışıyordu.artık onu arasamda o başkalarının yanındaydı.ne benimle konuşuyor ne de beni dinliyordu.aradaki bağ gittikçe eskimişti.ve zaman sonunda fişi çekti.o artık benden tamamen kopmuştu.ben inanmasamda o eksikliğini tamamlayan prensini bulmuştu.artık ikinci plandaydım.çok büyük bi yaraydı bu benim için.feci yaralanmıştım.acı çekmiştim.kıskanmıştım.ben;ilk defa birini bu denli,acı çekecek kadar kıskanmıştım.onu kaybetmiştim.onu bu sefer ben kaybetmiştim.başka bir bedene yapıştırmıştı hayatını.ben hala kopan bağlara düğüm atmaya çalışsamda o beni unutmuştu.bağları unutmuştu.unutmasaydı bedenini başka bir hayata yapıştırmazdı.o geri dönmeyi düşünmüyordu.kıskanıyor ve çok fazla acı çekiyordum.geceleri uyuyamaz olmuştum.uyusamda kabuslarla uyuyordum.sigarayı abartmıştım.sürekli onu düşünüyordum.acaba onunda aklına geliyor muydum arada? neler yaşadıoğımı, neler çektiğimi biliyor muydu,anlayabiliyor muydu?zamanında bana anlatmaya çalıştığı şey bu muydu?ben bunu şimdi anlıyorum.onunsa hala haberi yok neler hissettiğimden.ben daha ona söyleyemedim.söylemeyide düşünmüyorum.ama ufakta olsa, hayalde olsa bir umudum var ve umudum pamuk ipliğine bağlı...

beslediğim alman kurdu sonunda dün doğum yaptı
artık 1 tane anne 7 tanede yavru alman kurdum var..
acaip şekerler
sürekli ağlıyolar
cop cop cop süt emiyolar
böle kuyrukları fln var
süperler yaa
baba oldum

beklenmedik bi anda,
girdin bak hayatıma.
hiç aklımda yokken;
dolaştı elim ayağıma.
sakin sessiz yaşarken,
aşkı hiç düşünmezken,
durgun denizde yüzerken,
tutuldum fırtınaya...

alt üst oldu hislerim
gerçekten bu ben miyim?
uyurgezer bir halde
bak sancılar içindeyim.
donduym kaldım bir anda,
çıkmazın ortasında.
"ne yapmalıyım?" derken
düşmüşüm ben tuzağına.
kalbim şok yedi!
tutuştum o anda aşkından.
beynim şok yedi!
uçtu gitti aklım başımdan.
sevgim şok yedi!
vuruldum sana ilk bakışta.

yerde miyim gökte miyim?
ayaklarım kesildi yerden.

Rüya şovalyesi! Ölümden tüttüğün günü hatırla!
Sahte mavilerden gerçek takındığın o meşhur
Kalender mahkumiyet ve ezeli esaret ve müşkülpesent
Orospuluğun!

Orospuluğunu, yanmış kemikleri birbirlerine çarpa çarpa
dansa kaldıran vahşi ırkının
sana armağan ettikleri cehaletleriyle onurlandırılan
dişi vazifen, dişi kudretin!
Bu kabile, bu zihin ayaklanmayacak güzel ilahem!


Babamın ölümü on beşinci yaşgünüme denk gelir.bol sidikli bir bahar günüydü. o zamanlarda kendimi yine ciğerlerinden hasta bir tanrıya benzetirdim. soluk alamaz, doyasıya soluk veremezdim. beni oksijene karşı kilitleyen muammanın etkisi altında, canımı yakan durumlara karşı takındığım vahşi tavır, galiba her şeyden önce bir parça huzur uğrunaydı.

pastamın üstünde bir şeyleri simgeleyen, dağınık mezar taşları gibi yerleştirilmiş mumları üfledim.ertesi gün, söndürdüğüm kadar mum da klisede yaktım.bu yüzden mumlar bana hala gençliğimin son döneminde sevgilisinin, sonraki karısının, annemin, tüm baskısına rağmen Müslümanlığı terkedip Protestanlığa adım atan ve aslında koyu bir budist olan bie yaşlı doktoru hatırlatır nedense... on beş yaşından beri ne bir mum yaktım ne de bir mum söndürdüm. o, hep bir ısdırapı, o hep iri ve hümanist bir örümceği yüzünde gezdiren adamın, Marki de Sade nin "erdemle kırbaçlanan kadın"ını okumama yönelik ısrarlarını unutamadım.anlayamamıştım ki...

k.i.