Yalnız kalmak, ruhun karanlık odalarına damlatılmış çaresizlikle formüle edilmiş bir ilaç mıdır yoksa hastalığın ta kendisi midir? Hepimiz zamanın bir köşesinde yalnız kalmak istemişizdir. O tekil kalma hastalığını yastıkların altına gizlemişizdir… Üzülmüşüzdür, üzmüşüzdür, yaralanmışızdır, yaralamışızdır; yıkılmışızdır, yıkmışızdır ya da bunalmışızdır bir şekilde… Yalnız kalmaya ihtiyacımız olduğunu düşünmüşüzdür. Yüzümüzün astarını aynalarda eskitmek için içlenmişizdir. Peki ya neden! ? Yalnız kaldığımızda ne yapmak ne yaşamak istiyoruz? Kendimizi dinlemek mi, kendi içimizdeki kirleri dinlendirmek mi? Dinmek mi? Dinerken dirilmek mi? …

Bir şekilde yalnız kalmak baştan çıkartıcı olabilir. Kısa süreliğine ruha iyi gelebilir. Daha sonrasında ne olacak peki? İnsanoğlu tüm bu gibi durumlarda yaradılışının bir parçası olarak içine kapanır. Zamanın ve olayların yansıttığının tersine yolculuklara çıkar. Sonu olmayan bir yarıştır kendi içinde, kendisiyle. Varışa ulaşabilmek için çaba sarfetse de çoğu zaman aldığı yaralar doğrultusunda diskalifiye olur.

Yanız kalmak içgüdüsü toplumdan dışlanmayı bastıracak kadar kuvvetli bir olgudur zaman zaman. Dönüşü olmayan uçsuz bucaksız sonuçlar doğurabilir. Hastalık kıvamına geldiğinde de sadece kişi için değil toplum için tehlike arz eder.

Günümüzde insanlar yalnız kalmak uğruna, farkında olmasalar da bir takım hatalar yapıyor. Kendi içlerinde çözebileceklerini zannettikleri, çözümlenemez sandıkları o sözüm ona inanılmaz sorunlarını çözebilmek için hayatlarında açtıkları kimsenin olmadığı bir boşluk arıyorlar. Yarına mutlu uyanabilmek için bugünün ve yarının dayanılmaz acılarını kendilerine çekiyorlar. Umutsuzlukla vaftiz edilmiş ateist bir rahibe günah çıkartıyorlar.


Ben şuna inanıyorum. Kişi kendi sorunlarını kendi içinde, kendi yalnızlığında çözebilecek kadar üstün bir varlık olsaydı; arkadaşlık, dostluk ve aşk gibi kavramlara gereksinim kalmazdı. Ne kadar klişe de olsa sorunlar paylaştıkça azalmalı.

Yeri geldiğinde “kısa” bir süre yalnız kalmak iyi gelebilir ama çoğu zaman yalnız kalmak incitici ve iticidir. Yalnız bir gece geçirmek isteyebilirsiniz ama sabaha yalnız uyanmak yaralayıcıdır. Yalnız bir yolculuk yapmak isteyebilirsiniz ama yine de yanınızda bir günlük bulundurmak iyi gelecektir..


Zaten ne demişler: “ yalnız kalmaktan değil de yalnız olmaktan kork…“