dumanlıdır bugün kafam
kader bulan mıdır?
bi damladır bu harbe
darbe yanına can mıdır?
kader hocan mıdır?
ahiret kocan mıdır?
meziyet; eziyet etmek oldu
yarına açılan kucak mıdır?
uzak mıdır ümitler?
herkes bekler yarını
bu kalabalık ve kaosta
tantana aldı başını
bi ruhtu, on binlerce ruh
gördü mezar taşını
laçkalaştı kalpler,
imam efendi yoldu saçını.

doldu günler. noldu kaldın
son bir soluk aldın.
namluda mermi görülen son şey
ebedi uykuya daldın.
ailelerse derbederdir,
insanoğlu kaybedendir,
trafik lambası altında can veren bedendir.
.
bugün, yarın yarım kalan; kanlı davaya örnektir
kötektir her bigün ve de göbek atan köektir.
ne ses çıktı ne de arayı soran var.
herkes bir çiçekse;
milyonlarca solan var.

dolambaçlı yollar bitti, labirentte son kapı.
tek bi kurşun aldı canını, kalbi son kez zonkladı.
dostu bildi çok kez, yanında herkes olmadı.
hayal ve gerçek sentez,
yarın ümitle dolmadı.

her sokakta kavga,
her sokakta kan var
bileklerimde ahiret
ellerimde kan var.
geçmişimle dünlerim yarına ağlar.
insanoğlu yarına karayı bağlar.

dumanı vurdum beynime;
kafam bir dünya.
korkularla doldu, gördüğüm o rüya.
sevdiklerim çekti, gitti beynimde hülya.
sandığımla aradığım mutluluktu güya.

korku yoktu lakin göğsümde kaygı vardı.
kimisi peşime düştü, kimisi kaygılandı.
anlatılmaz hiç bir doğru
silahla algılandı.
dürüstlük dediğinde; ibneye saygı vardı.

satırlarımı yazarken ben bugün mübahtayım.
boğaza doğru bakan ücra bir parktayım.
göğsümde bir kırık, kalp kafam bozuk.
dudaklarımda tütün; havaysa soğuk.


bugün bitti, o gün, yarın zaten yoktu eridi.
kendine gel nerdesin, hayat film şeridi.
zar atıldı önüne; şans yok.
mezar kazıldı önüne; tölerans yok.

dağlı dünya denilen tiyatro
sahne yüksek bilanço
güzel ölümdü bravo
alkoşlarını duyan yok.
inan, kork, kalk,
aç gözünü bak
kelimelerde yaz sıcağı,
cehennemde gizlenen biz.

kederi kader denk
son sahneydi kara çelenk
azrail kapını çaldı iki tarafta kara melek
bana kelek bu dünya
insanlarsa farklı değil
zehir etti bu şehirde
kitle imha değil.

barışsa felsefe
imkansız bir teorem.
arka kollamakta her bir kimse
öğren insan öğren.
okunan ezansa öğlen
ne ilk ne son yolcu
labirente adım attığım hayat kovdu.